Mondiale speurtocht

Mondiale speurtocht door Leeuwarden

Leerlingen van basisscholen in Leeuwarden gaan in hun eigen stad op zoek naar banden met de rest van de wereld. Zij bezoeken daarbij oa kledingwinkel, souvenirwinkel, wereldwinkel, muziekhandel, toko, Islamitische slagerij, muziekwinkel enz. Hierdoor worden zij zich bewust van hun wereldburger zijn. Via een werkboekje en vragenlijst komen zij erachter hoeveel verbindingen ze hebben met de wereld om hen heen. Vooral ook met derde-wereldlanden.

Aan het begin van elk nieuw schooljaar worden deze tochten georganiseerd. Er wordt veel gebruik van gemaakt. Voor meer informatie kunt u contact opnemen met  Ank Dijkstra

Om een indruk te krijgen hieronder een verslag van Akke Diye over de mondiale speurtocht van de Prins Maurits-school in 2004

Op wereldreis in eigen stad

Bij binnenkomst in centrum Tûmba, gehuisvest in een pittoresk en historisch pand in hartje Leeuwarden, worden de hoofdrolspelers van dit verhaal verwelkomd door Ank Dijkstra. Ze stelt voor dat de kinderen plaats nemen aan de grote vergadertafel. De kinderen en hun begeleider, Kirstens moeder, mogen kiezen uit een beker cola, een beker chocolademelk of een kop koffie of thee. Het vijftal van de Wilhelminaschool gaat massaal voor chocolademelk en moeders en Ank nemen een beker (h)eerlijke koffie.

Als Jessica haar klasgenootjes Kirsten, Daniël, Boris en Jolien, voorleest dat cola gemaakt wordt van de colanoot begint ze te giechelen: "colanoot hihihi nooit van gehoord!". En dat is nou juist het doel van deze tocht: deze kleine wereldburgers verrassen en hun inzicht geven in hun wereldburgerschap.

Juf Ank legt uit waar de letters in het woord Tûmba voor staan. De letters staan voor: tegen uitsluiting en voor mondiale bewustwording en actie. Moeilijke woorden voor kinderen van tien en elf zou je zeggen, maar deze vijf wijsneuzen begrijpen al gauw waar het hier om draait. Dat Tûmba de naam is van een carnavalslied uit Curaçao is al net zo'n verrassing als dat cola van noten uit Afrika gemaakt wordt.

Wanneer de kinderen de vragen over koffie en thee op het eerste blad van het speurtochtboekje hebben beantwoord vertrekt de groep richting het Stadhouderlijk Hof waar vandaag de dag het meest chique hotel van de stad is gevestigd. Boven op het pand staat het wapen van Nederland geschilderd (de sterke en statige leeuw), en de kinderen beantwoorden hun vragen hierover en koersen richting de Wilhelminaboom. En natuurlijk weten deze Wilhelminascholiertjes wie Wilhelmina was. Het is toch wel honderdenzes jaar geleden dat ze hier deze lindeboom plantten.
De kids hebben met elkaar afgesproken dat wanneer er een hondendrol op de stoep ligt, ze elkaar gillend waarschuwen. Heel handig want zo blijven ook mijn schoenen schoon. Als we het antiek in de antiekwinkel hebben aanschouwd en de vragen hierover hebben beantwoord steken we over en komen we aan bij bloemenwinkel Drijver. " oooh wat ruikt het hier lekker" en " die hebben wij thuis ook!" galmt het door de zaak. Hierna maken we voort richting souvenir- en naaimachinewinkel Singer.

De vragen in het speurtochtboekje stimuleren de kinderen goed naar het aanbod in de winkel te kijken. De vraag welke souvenirs typisch Hollands zijn heeft Boris wel heel snel beantwoord. (De tekening onderaan de opdracht is namelijk een koe op klompen, met tulpen in zijn bek en een molen op de achtergrond; slim Boris!)
Een paar panden verderop zit de Body Shop. De wijsneusjes gaan in de rij staan voor een druppeltje parfum op oliebasis. Als we de winkel uitlopen ruikt Jolien naar rozen, Jessica naar perzik, Kirsten naar lavendel, Daniël naar oceaan en Boris naar vanille. Snuffelend aan mekaars polsen lopen we richting de etalage van kledingwinkel Klaas Houwen. Hier wordt even stil gestaan bij het belang van merkkleding en we lezen over de oorsprong van katoen. We dragen eigenlijk allemaal wel iets waar katoen in is verwerkt.
In het krantenrek van de Lektuurhal tellen Kirsten en Jessica kranten uit wel vijftig verschillende landen. Dat er hier in de stad Chinese, maar ook Turkse en Spaanse kranten te koop zijn is nieuw voor onze vijf wereldburgers.

Als de kinderen bij het reisbureau moeten invullen in hun werkboekje naar welke landen ze allemaal nog op vakantie zouden willen dan word er van alles door mekaar geroepen. Brazilië daar zou Boris nog wel eens de samba willen dansen en Jolien wil graag met opa en oma op safari in Afrika.

Bij de muziekwinkel komen we een groep klasgenoten tegen dus besluiten we eerst een bezoekje te brengen aan de wereldwinkel waar we onze ogen uit- kijken. Het mooiste in de winkel vinden ze alle vijf toch wel de dromenvanger uit Indonesië. Het liefst blijven de kinderen hier nog even rond snuffelen, maar de tijd dringt en nadat de kinderen de reep in ontvangst nemen gaan we snel nog even langs de muziekwinkel om daarna een kijkje te nemen in de islamitische slagerij. Opvallend is dat het erg schoon in deze slagerij is en 't valt Boris en Daniël ook op dat ze hier andere producten verkopen zoals kruiden en specerijen.

Bij de Jugendstil apotheek op de Voorstreek aangekomen verbreekt de moeder van Kirsten de reep uit de wereldwinkel. Iedereen krijgt een stukje en tsja... dat smaakt wel even anders dan een "normale" reep. Jolien vindt deze chocolade zelfs vies.

De heren van het gezelschap hebben plannen gemaakt om spelletjes te gaan doen in spelenwinkel Spellekijn maar helaas ook daar is geen tijd voor omdat ze vlug terug naar school moeten.

Postzegelhandel B. de Vries heeft hele mooie postzegels in de etalage staan en hangen. De kinderen zoeken uit waar de mooiste postzegels vandaan komen en noteren het in hun opdrachtenboekje. Daniël vertelt dat zijn opa vroeger per ongeluk hele dure postzegels uit Indonesië heeft weggegooid...

De schoenmaker naast de postzegelwinkel heeft klompen in de etalage staan, grenen klompen en klompen met Friese pompeblêdden. Kirstens moeder vertelt dat thuis in Jelsum de hele familie op klompen loopt; ze zijn best handig op 't platteland. Snackbar 't Bôllehûske (broodhuisje) is overdag gesloten, maar 't vijftal weet heel goed in te vullen welke hun twee lievelingsgerechten zijn en welke buitenlandse dingen een snackbar verkoopt. Wat dacht je van een nasischijf, een loempia of een mexicano?

Nadat ik van Daniel, Boris, Jolien, Jessica, Kirsten en haar moeder een handje krijg, maakt het vijftal een sprint richting school omdat er vanmiddag nog flink wat gelezen, geschreven en gerekend moet worden voordat de herfstvakantie officieel begint.